فناوری می تواند ابزار قدرتمندی باشد، اما می توان از آن نیز سوء استفاده کرد.
اصول اخلاقی کمک می کند تا اطمینان حاصل کنیم که فناوری به گونه ای استفاده  شود که خطرات را به حداقل برسانیم و از آسیب رساندن به مردم یا جامعه جلوگیری کنیم.
مسائلی که باید به انها توجه کرد   شامل عواملی مانند حریم خصوصی داده ها و سوگیری الگوریتمی فناوری های خاص است.
از آنجایی که صنعت امنیت از فناوری‌های پیشرفته و در حال توسعه استقبال می‌کند، این سوالات مطرح میباشند.

بزرگترین ملاحظات اخلاقی استفاده از فناوری‌های نوظهور در امنیت فیزیکی چیست؟

استیو بل از شرکت امنیت گالاگر میگوید امنیت فیزیکی بر روی نظارت بر افراد و نحوه ایمن نگه داشتن آنها و در عین حال کنترل  دسترسی به اطلاعات برای افراد مجاز و تأیید شده متمرکز است.
فناوری نوظهور، به ویژه مبتنی بر هوش مصنوعی، شامل آموزش سیستم‌های یادگیری ماشینی با مجموعه داده‌های بزرگ است و این مجموعه داده‌ها نباید بر اساس نژاد، جنسیت یا توانایی‌های متفاوت، علیه هیچ گروهی در جامعه تبعیض قائل شوند.
اطمینان از عدالت و شفافیت در الگوریتم های هوش مصنوعی ضروری است.
سازنده، ادغام‌کننده و مالک سیستم نیز این مسئولیت را دارند که اطمینان حاصل کنند که تعبیه یک سیستم امنیتی فیزیکی در یک شرکت هیچ عواقب ناخواسته‌ای مانند افشای اطلاعات خصوصی را به همراه نخواهد داشت.
این به معنای اجرای رمزگذاری قوی، کنترل‌ دسترسی ها، و مکانیسم‌های ذخیره‌سازی ایمن برای اطمینان از ایمن بودن جمع‌آوری و ذخیره‌سازی داده‌ها و کاهش هرگونه تهدید احتمالی نقض است.

آنچه کارشناسان حوزه هوش مصنوعی میگویند

فردریک نیلسون کارشناس ارتباط محوری میگوید حتی قبل از شروع توسعه، تولیدکنندگان باید همیشه از پتانسیل یک محصول برای سوء استفاده از آن آگاه باشند.
هنگامی که بخشی از یک فناوری در دسترس قرار می گیرد، کنترل نحوه استفاده از آن می تواند بسیار دشوار باشد
اما سازندگان باید کاربردهای مورد نظر آن را به وضوح تعریف کرده و با آنها ارتباط برقرار کنند.
اکنون بیش از هر زمان دیگری، کسب و کارها باید آینده نگر باشند و اطمینان حاصل کنند که محصولات و خدمات آنها در دست کسانی قرار نمی گیرد که احتمالاً از آنها به روش های غیراخلاقی استفاده می کنند.
خطرات به ویژه در صنعت امنیت فیزیکی زیاد است.
زمانی که تولیدکنندگان در حال بررسی راه‌هایی برای ادغام هوش مصنوعی در محصولات جدید و موجود هستند، باید از همکاری با مشتریان و شرکای دارای سابقه رفتار غیرمسئولانه با فناوری‌های نوظهور اجتناب کنند.
از آنجایی که تنظیم‌کننده‌ها در سراسر جهان شروع به اجرای دستورالعمل‌های جدید در مورد هوش مصنوعی می‌کنند، اهمیت فزاینده‌ای حیاتی است که رفتار اخلاقی در اولویت قرار گیرد.

فلوریان ماتوشک از شرکت ژنتک می گوید استفاده از فناوری های نوظهور مانند هوش مصنوعی مولد در امنیت فیزیکی ملاحظات اخلاقی مهمی را به ویژه در مورد حفاظت از داده ها، حریم خصوصی، دقت و کاهش تعصب ایجاد می کند.
راه‌حل‌هایی که از این فناوری‌های نوظهور استفاده می‌کنند باید با قوانین در حال تحول هوش مصنوعی، حریم خصوصی و حفاظت از داده‌ها مطابقت داشته باشند.
در صورت امکان، توسعه دهندگان باید از داده های مصنوعی یا ناشناس استفاده کنند که حاوی هیچ گونه اطلاعات قابل شناسایی نیست تا از حریم خصوصی افراد محافظت کند.
ایجاد مجموعه داده مصنوعی متنوع‌تر و نماینده‌تر نیز می‌تواند  به حداقل رساندن سوگیری‌ها کمک کند.
توصیه‌های هوش مصنوعی باید همیشه مورد بررسی قرار گیرند و برای تصمیم‌گیری‌های حیاتی بدون نظارت انسان نباید به آنها اعتماد کرد.
برنامه های محافظ و تعدیل محتوا نیز می‌تواند به اطمینان از استفاده اخلاقی از داده‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی کمک کنند.
برنامه های مراقب از درگیر شدن سیستم‌های هوش مصنوعی در رفتارهای مضر مانند تعصب و تبعیض جلوگیری می‌کنند،
در حالی که تعدیل محتوا از هوش مصنوعی برای نظارت و مدیریت محتوای تولید شده توسط کاربر، همچنین شناسایی و حذف مطالب مضر استفاده می‌کند.

دانیل رایشمن از شرکت آیرگس می گوید بسیاری از فناوری های نوظهور در امنیت فیزیکی حول محور جمع آوری داده ها، تجزیه و تحلیل داده ها و تصمیم گیری بر اساس آن داده ها می چرخند.
این موضوع ملاحظاتی را در مورد حفظ حریم خصوصی افراد و اینکه آیا شناسایی افراد در تصاویر مهم است یا اینکه آگاهی از وجود یک شخص یا یک ماشین در مکان و زمان خاصی کافی است یا خیر را به همراه دارد.
همچنین نشان می‌دهد که آیا تصمیم‌ها به‌طور خودکار بر اساس این داده‌ها گرفته می‌شوند و الگوریتم قوانین چقدر در تصمیم‌گیری منصفانه عمل می‌کند.
به عنوان مثال، چگونه تصمیم برای اعطای دسترسی  یک فرد به ساختمان بر اساس تصویر شخصی که می‌خواهد وارد شود گرفته می‌شود.؟

هیروشی سکیگوچی می گوید هنگام بررسی اصول اخلاقی در امنیت فیزیکی، نگرانی غالب در مورد حریم خصوصی است.
دستگاه های نظارت تصویری می توانند اطلاعات دقیقی در مورد افراد جمع آوری کنند که می تواند برای تجزیه و تحلیل رفتارها و شناسایی بالقوه افراد مورد استفاده قرار گیرند.
به‌عنوان تولیدکننده، ما باید مشتریان خود را قادر کنیم تا از چشم‌انداز اخلاقی در حال تکامل پیرامون جمع‌آوری داده‌ها و حریم خصوصی مبتنی بر هوش مصنوعی پیروی کنند.
در حالی که داده‌هایی که معمولاً از دوربین‌های مبتنی بر هوش مصنوعی گرفته می‌شوند ناشناس هستند، اتخاذ یک استاندارد در زمینه  حریم خصوصی از طریق طرحی که شامل شفافیت کامل در مورد اینکه چه داده‌هایی جمع‌آوری می‌شوند، چگونه استفاده می‌شوند و چه کسی به آن دسترسی دارد، مهم است.
برای مثال، برخی از سازمان‌ها و مناطق جغرافیایی ممکن است نیاز به تشخیص چهره داشته باشند در حالی که در برخی دیگر دسترسی به چهره افراد غیرقانونی باقی بماند.
الگوریتم‌های یادگیری ماشینی می‌توانند تعصب را به تجزیه و تحلیل‌ها تزریق کنند، اگر روی مجموعه‌های داده‌های منحرف آموزش دیده باشند.
تشخیص بر اساس نژاد یا قومیت هرگز نباید مجاز باشد.
همانطور که ابزارها به تکامل خود ادامه می دهند، نطارت بر استفاده اخلاقی ما از آنها نیز باید ادامه یابد.

کین مک گلدری می گوید سوگیری الگوریتمی یکی از خطرات اولیه مرتبط با فناوری های نوظهور نظارت فیزیکی است.
در حالی که خطرات نرم افزار تشخیص چهره به خوبی شناخته شده و مستند است، تلاش هایی برای انطباق دید کامپیوتر با موارد استفاده جدید  انجام می شود.

به عنوان مثال، یکی از شکست‌های عمیق‌ در این حوزه، تلاش برای تشخیص رفتار پرخاشگرانه یا زبان بدن بود که امکان‌پذیر نبود، زیرا داده‌های آموزشی کافی در دسترس نبود.
سایر سیستم های امنیتی فیزیکی به دلیل فقدان داده های آموزشی، یا به احتمال زیاد، فقدان داده های آموزشی بی طرفانه از نظر جنسیتی یا نژادی، با چالش مشابهی مواجه خواهند بود که بر اساس عوامل محافظت شده علیه افراد تبعیض قائل  نشوند.

شرکت‌هایی که قصد خرید سیستم‌های امنیتی فیزیکی پیشرفته یا نوظهور را دارند باید در مورد داده‌های آموزشی مورد استفاده در توسعه این سیستم‌ها پرسش کنند  تا مشمول مجازات‌های مدنی ناشی از تبعیض ناشی از استفاده از سیستم‌های مذکور نشوند.

آلن استودارد کارشناس هوش مصنوعی  می گوید وقتی از امنیت فیزیکی صحبت می کنیم، باید در مورد امنیت سایبری نیز صحبت کنیم.
اینکه چگونه شرکت‌ها از خود در برابر تهدیدات سایبری محافظت می‌کنند می‌تواند به همان اندازه مهم باشد که چگونه از محیط شما در برابر تهدیدات فیزیکی محافظت می‌کنند.
اینجاست که می‌توانیم برخی از فناوری‌های نوظهور را کم‌کم ببینیم.
فناوری‌های نوظهور اغلب به جمع‌آوری و پردازش حجم وسیعی از داده‌ها متکی هستند و اطمینان از امنیت این داده‌ها در برابر تهدیدات سایبری برای جلوگیری از نقض‌هایی که می‌تواند سیستم‌های امنیتی فیزیکی، خود شبکه سازمانی و حریم خصوصی افراد بی‌شماری را به خطر بیندازد، بسیار مهم است.
نقض داده ها می تواند برای محیط هایی از جمله بیمارستان ها، خرده فروشان، شهرها، نهادهای دولتی و فرودگاه ها مضر باشد.
ما باید با تمرکز بر امنیت سایبری نرم‌افزار ها، دستگاه‌ها، کاربران و اتصالات شبکه در سراسر جهان، همه شرکت‌های فناوری در صنعت امنیت فیزیکی را برای محافظت از افراد و دارایی‌های خود، بلکه از داده‌های خود مسئول نگه داریم.

اندی کیس می گوید بر اساس گزارش بانک جهانی، 850 میلیون نفر در سراسر جهان هویت فیزیکی ندارند.
بسیاری از آنها اعضای گروه های حاشیه نشین هستند و اکثریت آنها کودکانی هستند که تولد آنها ثبت نشده است.
امروزه  داستن هویت رسمی ، اعم از گواهینامه رانندگی، گذرنامه یا شناسنامه، برای دسترسی به اصول اولیه زندگی مانند ثبت نام در مدرسه، یافتن شغل، افتتاح حساب بانکی، خرید خانه یا دریافت کمک های اجتماعی کلیدی است.
این اساس تحرک اجتماعی و اقتصادی است که نگرانی های اجرایی قابل توجهی را در زمینه نظارتی، اخلاقی و عملی ارائه می دهد.
امنیت فیزیکی برای امنیت ترکیبی همچنان با  امنیت دیجیتال ترکیب می‌شود، به این معنی که نیاز بیشتری به تأیید هویت امن و راحت، آنلاین یا حضوری وجود دارد.

با این اتکای فزاینده، ملاحظات اخلاقی در مورد دسترسی و شمول مهم هستند.

ایگال دویر می گوید امنیت فیزیکی وارد یک منطقه متحول شده است که توسط مدل های پیشرفته هوش مصنوعی تسریع شده است.
در حالی که این فناوری‌ها ایمنی را افزایش می‌دهند، استقرار آنها سؤالات قابل بحثی را به‌ویژه در مورد حقوق فردی ایجاد می‌کند.
برای مثال، جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل بالقوه داده‌های شخصی، باعث ناراحتی در مورد میزان نقض آزادی‌های فردی توسط نظارت برای منافع عمومی می‌شود.
علاوه بر این، ملاحظات پیرامون تعصبات الگوریتمی، تجهیزات غیربهینه، شرایط محیطی نامناسب و حتی قرارگیری دوربین معیوب ، موج دیگری از نگرانی را در مورد قابلیت اطمینان فناوری برای حمایت از تصمیمات حساس ایجاد می کند.

ایجاد تعادل بین حقوق فردی و افزایش ایمنی ، یک تلاش ظریف است و باید با آن عاقلانه برخورد شود تا اطمینان حاصل شود که اقدامات امنیتی بر حقوق اساسی بشر سایه نمی اندازد.
نمونه هایی از اجرای موفق و مسئولانه فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی از این واقعیت پشتیبانی می کند که این چالش ها غیرقابل حل نیستند.

برای مثال، تأیید هویت در سیستم کنترل گذرنامه استخراج می‌شود و ویژگی‌های بیومتریک را در زمان واقعی بدون ذخیره‌سازی داده‌ها مقایسه می‌کند، ضمن حفظ حریم خصوصی، امنیت کارآمد را نیز ممکن می‌سازد.

به طور مشابه،  پردازش داده‌های بلادرنگ و پس از حادثه روش دیگری است که کاربران نهایی در  تهاجم  سایبری احتمالی را به حداقل می‌رسانند
به جای جمع‌آوری بی‌رویه داده‌ها، میتوان یک رویکرد هدفمندتر که یک هویت خاص را با فیلم ضبط‌شده مقایسه می‌کند و نقض‌های غیرضروری حریم خصوصی را کاهش دهد استفاده کرد.

خلاصه مطلب

خلاصه مطلب آنکه استفاده اخلاقی از فناوری در مورد استفاده از قدرت آن و در عین حال به حداقل رساندن پتانسیل پیامدهای منفی است.
همانطور که فناوری امنیت فیزیکی در حال توسعه است، این یک گفتگوی مداوم است برای ساختن آینده ای که در آن همه بتوانند از پیشرفت های فناوری بهره مند شوند